Ki Tavo – כי תבוא – Wanneer Gij binnenkomt

Het zal u vast opvallen dat de parashot na deze steeds korter van stof zijn. Dat heeft te maken met de feesten (Moadiem) die er aan komen. Maar dat niet alleen. Volgens Joodse begrippen vormen de laatste parashot een climax die uitloopt op de dood van Mosjee en het “zelfstandig” binnen trekken van het volk Israel in het beloofde land.

Ki Tavo is hier een voorbode van. Het draagt een aantal zeer waardevolle elementen in zich waarvan ik u er twee wil meegeven. In Devariem 26:1 ev. gebied JHWH dat het volk direct begint met het geven van de eerste vruchten aan JHWH op een plaats die JHWH verkiezen zal om daar Zijn Naam te doen wonen. Opvallend is al dat hier de plaats wordt genoemd waar JHWH Zijn naam doet wonen. Welke zou dat zijn?
Vervolgens dient een ieder zich voor JHWH buigen. Ook de vreemdeling!
Als de Israëliet de eerste vruchten van het land brengt om vóór JHWH te plaatsen, is hij weer bij het begin gekomen.

Bereshit/Genesis 4 vertelt ons het verhaal van Cain en Abel en hun offergaven:
“Nu was Abel een hoeder van schapen, maar Cain was een bebouwer van de
grond. En na verloop van tijd gebeurde het dat Cain een offergave van de vrucht van de grond aan JHWH bracht. Abel bracht ook van de eerstgeborenen van zijn kudde en van hun vet. En JHWH achtte Abel en zijn offergave, maar Hij achtte Cain en zijn offergave niet. En Cain was zeer boos, en zijn gezicht betrok”.

Merkte u dat op Abel aan JHWH de eerstgeborene van zijn kudde bracht? Nochtans, is het  waarschijnlijk dat hoewel Cain een offergave van de vrucht van de grond bracht, het geen eerste vruchten offergave was. Voor JHWH zijn de eerstgeborene en de eerste vruchten uiterst belangrijk. De bijbel vertelt ons dat zowel eerstgeborenen als de eerste vruchten alleen de Schepper toebehoren. Zij worden geïdentificeerd als Zijn bezit. Dus…. Cain hield voor zich wat de Schepper toebehoorde.
 
Israël moest dus de eerste vruchten en al het eerste geven aan JHWH. Het is een teruggeven want Hij is te allen tijde de rechtmatige eigenaar. Wij gelovigen in Messias worden ook geïdentificeerd als eerste vruchten die de Almachtige toebehoren:

Jak. 1:18 “Naar Zijn eigen wil heeft Hij ons gebaard door het woord der waarheid, opdat wij een soort eerste vruchten van Zijn schepselen zouden zijn”.
 
Zo is het voor Israël altijd essentieel geweest en nu nog steeds om terug te zien op de geschiedenis en te herinneren. Daarom zijn de feesten (Moadiem), waar ook de Shabbat als eerste onder valt, voor het volk Israël essentieel voor hun herinneringen en waarborgt het zekerheden voor de toekomst. Het samen vieren in de naam van JHWH ziet toe op een collectieve identificatie die belangrijker is dan de individuele. Israël is groter/meer dan de som van de individuen. Begrijpt u wat ik zeg? Als drie individuen verenigd Israël voorstellen, wordt 1+1+1 meer dan 3! Wanneer wij de “afkoop” goedkeuren die door Yeshua de Messias aan ons individueel beschikbaar is, dan worden wij een deel van die gemeenschap van Israël, wiens Adonai dezelfde is als de Elohim van Abraham, Isaac, en Jacob. Wanneer wij tot rijpheid gekomen zijn en op dat punt verenigd …. is het tijd om ons te verheugen met Israël! Vers 11! Verheugen. Sameach in Hebreeuws.
 
Zo zijn er dan deze twee onderwerpen hier kort belicht die hun weerspiegeling hebben in Galaten 5:22 Maar de eerste vrucht van de Geest is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw.

Dus kunnen wij met de feesten zeggen: Shag Sameach. Een vreugdevolle viering. Op naar de Moadiem!